บทที่ 3 ฉันไม่เคยไข่ทิ้งไว้สักหน่อย ยกเว้น…
"คุณแม่ข๋า..."
เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นข้างกาย
มือเล็ก ๆ สัมผัสเบา ๆ ที่แก้มของเธอ ก่อนจะเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด
ม่านฝันเงยหน้าขึ้น… มองดวงตากลมใสที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาของเด็กหญิงวัยสามขวบที่กำลังมองเธอด้วยความเป็นห่วง
"ราเชล..."
"คุณแม่ข๋าร้องไห้ทำไมคะ?"
เด็กน้อยขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกอดแขนเธอแน่นขึ้น พวงแก้มอวบอิ่มแนบชิดกับแขนของเธออย่างออดอ้อน
ม่านฝันรีบเช็ดน้ำตา ยิ้มให้ลูกสาวแม้หัวใจของเธอจะแตกสลาย
"แม่ไม่ได้ร้องไห้หรอกค่ะ แม่แค่ฝันร้ายนิดหน่อย"
"ฝันร้ายอะไรคะคุณแม่?"
"เกี่ยวกับ... คนใจร้ายคนนึงค่ะ"
ราเชลกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะถามต่อด้วยความสงสัย
"ใจร้ายแค่ไหนคะ?"
ม่านฝันกลืนน้ำลายลงคอ... หัวใจของเธอบีบรัดแน่น
"...ใจร้ายที่สุดเลยค่ะ"
ใจร้ายพอที่จะทำให้เธอเจ็บปวดจนแทบลืมหายใจ…
ใจร้ายพอที่จะทำให้เธอต้องทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง…
ใจร้ายพอที่จะทำให้เธอต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพัง...
และใจร้ายพอที่จะทำให้เธอ... ยังคงร้องไห้ให้เขาทุกค่ำคืน
"คุณแม่ข๋า..."
ราเชลขยับเข้ามากอดแม่แน่นขึ้น พลันใช้แก้มเล็ก ๆ ซุกกับไหล่ของเธออย่างออดอ้อน
"ราเชลจะปกป้องคุณแม่เองนะคะ"
เสียงใส ๆ ของลูกสาวทำให้ม่านฝันน้ำตาคลออีกครั้ง เธอกอดลูกแน่นขึ้น... ขณะสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเด็กน้อยที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ
"ค่ะ... แม่มีราเชลอยู่แล้ว... แม่ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว"
ม่านฝันกระซิบเสียงเบา พร้อมกดจูบลงบนเส้นผมนุ่มของลูก
เธอจะไม่ให้เขากลับเข้ามาในชีวิตของเธออีก...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...
เธอจะไม่ยอมให้ ‘รามสูร’ ทำร้ายหัวใจของเธอได้อีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด!
แต่เธอหารู้ไม่ว่า...โชคชะตากำลังจะเล่นตลกกับเธออีกครั้ง
‘ถ้าต้องเจอคนเลวร้ายแบบนั้น ขอตายตรงนี้เลยดีกว่า’
โรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ เวลา 21:00 น.
"ราเชล... หนูไหวไหม?"
มาตราเอื้อมมือแตะหน้าผากของเด็กหญิงตัวน้อยที่ซบอยู่บนไหล่เขา ร่างเล็กของเธอร้อนจี๋ ตัวสั่นเทา มือเล็ก ๆ กำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น
"ราเชลเจ็บท้องค่ะลุงมาตรา..."
เสียงแหบพร่าของเด็กน้อยตอบแผ่วเบา
หัวใจของมาตราบีบรัดแน่น เขาไม่อยากรอให้ม่านฝันเลิกงานแล้วมาพาลูกสาวไปหาหมอเอง เพราะดูเหมือนอาการของราเชลจะแย่ลงเรื่อย ๆ
"อดทนหน่อยนะลูก เดี๋ยวหมอก็จะตรวจให้หนูแล้ว"
มาตราประคองเด็กน้อยไว้แน่นพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ‘แผนกกุมารเวช’ ของโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดแห่งหนึ่ง
ภายในห้องตรวจอันเงียบสงบ…
ชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวกำลังจดบันทึกอาการของคนไข้ในเคสก่อนหน้า คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยด้วยความเคร่งเครียด ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น
"คุณหมอคนไข้รายต่อไปมาถึงแล้วค่ะ"
"เข้ามา"
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างนิ่งเรียบตามแบบฉบับของเจ้าของเสียง
พยาบาลค่อย ๆ เปิดประตู ก่อนที่มาตราจะอุ้มร่างเล็กของราเชลเข้ามาข้างใน
รามสูรไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที
เขากำลังพลิกแฟ้มประวัติคนไข้… จนกระทั่งเสียงใส ๆ ดังขึ้น ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก
"คุณหมอจ๋า..."
เสียงเด็ก...?
เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะพบกับ… "ดวงตากลมโตคู่หนึ่ง" ที่จ้องเขากลับมา
และราวกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ...
สามวินาทีแห่งความอึ้งงัน…
เขามองเด็กหญิงตัวเล็กในอ้อมแขนของชายแปลกหน้า…
เขาสังเกตเห็นใบหน้าของเด็กน้อยชัดเจนขึ้น…
ใบหน้า ริมฝีปาก...ดวงตา…
เด็กคนนี้หน้าเหมือนคุ้นๆจะว่าเหมือนใครสักคนแต่เขาก็นึกไม่ออก!?
หัวใจของรามสูรเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"เด็กนี่...?" เขาเอ่ยถามเสียงต่ำ มองไปที่มาตราด้วยสายตานิ่งสงบ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยคำถาม
"ผมเป็นผู้ปกครองเด็กเองเธอชื่อราเชลครับ" มาตราตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ "เธอไม่สบาย ผมเลยพามาตรวจแทนแม่ของเธอที่ติดงานอยู่"
รามสูรเม้มปากแน่น... ดวงตาคมยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเด็กหญิงอย่างไม่ละสายตา
ทำไมเด็กนี่ถึงตาเหมือนอินทนิลจังเลยนะ แต่ดูไปก็หน้าเหมือนๆเขา
"ราเชล นั่งลงนะลูก เดี๋ยวคุณหมอตรวจให้"
มาตราวางเด็กหญิงลงบนเตียงคนไข้เล็ก ๆ ก่อนที่ราเชลจะเงยหน้าขึ้นจ้องรามสูรด้วยดวงตากลมใส
เธอเอียงคอนิด ๆ ราวกับใช้ความคิด ก่อนจะพูดออกมาเสียงดัง
"คุณหมอทำไมหน้าเหมือนปะป๋าหนูเลยอ่ะ?"
"!!!"
รามสูรนิ่งค้าง...
มาตราอ้าปากค้างไปสามวินาที ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ
"เด็กคนนี้พูดอะไรไปเรื่อยเลยนะครับคุณหมออย่าใส่ใจเลยนะครับ"
"หืม?" รามสูรกระตุกคิ้วขึ้น มองเด็กหญิงอย่างพิจารณาอีกครั้ง
"ราเชล..." มาตราหัวเราะพลางลูบหัวเด็กน้อย "ทำไมพูดแบบนั้นล่ะลูก"
รามสูรไม่ได้ตอบอะไร
ใช่... เขาคิดว่า พ่อของเด็กคนนี้อาจจะมีใบหน้าคล้ายกับเขาก็ได้
แค่คล้าย... เท่านั้นเอง
เขาสะบัดความคิดแปลก ๆ ออกไป ก่อนจะเริ่มตรวจร่างกายเด็กน้อย
"เธอมีอาการปวดท้องมานานหรือยัง?"
"หนูเพิ่งเริ่มปวดตั้งแต่เมื่อวานค่ะ..."
"มีไข้ต่ำ ๆ ด้วย..." รามสูรพึมพำขณะใช้หูฟังตรวจ "ฉันจะส่งตรวจเลือดเพิ่มเติม อาการอาจจะไม่ได้รุนแรงมาก แต่ต้องดูผลให้แน่ชัดก่อน"
"ครับ" มาตราพยักหน้า "ขอบคุณมากนะครับคุณหมอ"
"อืม" รามสูรรับคำสั้น ๆ
เขาหยิบปากกาเซ็นเอกสารตรวจเลือด ก่อนจะยื่นให้พยาบาลพาเด็กน้อยไปทำการตรวจเพิ่มเติม
แต่ก่อนที่ราเชลจะถูกพาตัวออกไป เธอกลับหันกลับมามองรามสูรอีกครั้ง
เธอยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เขาชะงักไปอีกครั้ง
"คุณหมอจ๋า... หนูไม่มีปะป๊า หนูขอยืมคุณหมอเป็นปะป๊าได้ไหม?"
"ไม่ได้ พูดอะไรของหนูเนี่ยเด็กน้อย!!!"
“ทำไมละคะ เป็นปะป๋าให้หนูไม่ได้หรอคะ” ราเชลทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
“ขอโทษนะครับคุณหมอ อย่าถือสาแกเลยนะค้าบ”
มาตราพูดจบพลันอุ้มราเชลออกไปจากห้องตรวจ
